• Giro Donne 2011

    Giro Donne 2011

  • #Zwitserlevengevoel

    #Zwitserlevengevoel

Wintertraining?!

Deze winter helaas geen weekje naar de zon om de nodige uurtjes op de fiets te maken, snik. Maar in plaats daarvan kon ik het me dit jaar wel veroorloven het risico te lopen iets te breken vóór het seizoen van start gaat... ofwel op wintersport! Dus, na jaren lang fantastische verhalen aangehoord te hebben over deze fantastiche manier om van de winter te geniten, had ik geen geldig excuus meer en had ik mijn vrienden beloofd maar eens mee te gaan naar de sneeuw. Getergd door kou en natte sneeuw in Nederland had ik het eigenlijk al wel gehad met de winter en snakte ik naar wat warme zonnestralen, maar ik had (j) a gezegd en moest dus nu ook b zeggen: Een week naar de kou, ronddollen in de sneeuw, après-skiën .... echt iets voor mij?!?

De derde zaterdag van januari was het zover en vertrok ik in aller vroegte met een groep vrienden richting Flachau, Oostenrijk. Als kleinste van ‘t gezelschap lag ik natuurlijk tussen de bagage heerlijk opgevouwen achterin tussen de ski- en snowboardspullen, dikke kleren en boodschappentassen vol eten in de Aygo. Gelukkig ben ik lange autoritten wel gewend door alle wedstrijden in Europa, mocht ik af en toe m'n benen strekken en zelfs ook n stukje rijden, want ik hoefde tenslotte m’n benen niet te sparen. Door gewoon de auto’s met skiboxen en gele nummerborden te volgen waren we "zo" in Flachau. Een mooi Oostenrijk ski-dorp, tijdelijk overgenomen door de Nederlanders met alles wat je voor een weekje skiën nodig kan
hebben.

Voorgenomen niet meteen m'n nek te breken begon ik de week met langlaufen. Heerlijk die echte winterSPORT. Niks koud, lekker bezig zijn en genieten van het door bergen omgeven besneeuwde landschap. Het enige wat ontbrak was de koek & zopie kraam, maar de apfelstrudel of goulashsoep tijdens de gezamenlijke lunch onderaan de skipistes maakte veel goed. Na twee dagen 2 uurtjes voor en na de lunch (je doet t niet, of je doet t meteen goed, toch?) had ik echter zo veel spierpijn dat ik dankbaar gebruik wilde maken van een snowboard wat ik mocht lenen. Al snel kwam ik erachter dat -de weg er heen- het vermoeiendste aan snowboarden is! Nog dikker ingepakt, lopend op snowboardschoenen (die goddelijk moeten zijn t.o.v. skischoenen, maar nog steeds niet lopen), verstopt in een soort van brommerhelm en skibril en met m'n snowboard onder m'n arm liep ik puffend de berg op richting babyweitje. Gelukkig overleefde ik óók nog de ellende van de sleepliftjes, want
daarna kon de beloning beginnen. Met grote snelheid naar beneden roetsjen was het gesleep en gezeul wel waard. Hoe harder, hoe beter leek het wel. Totdat de blauwe plekken van het vallen, op dezelfde plek!, begonnen op te stapelen, m'n handschoenen doorweekt werden van de smeltende sneeuw, m’n vingers toch langzaam bevroren en ik m'n bovenbeenspieren genoeg getraind had met de door-de-knieën-gezakte-houding... Tijd voor iets warms: tijd voor glühwein ;-)

Ik moest er aan geloven, après-ski! Dus de hossende mensenmassa in en ergens een plekje bemachtigen tussen de bar en beslagen ramen. Compleet tegen de regels in op m’n "normale" schoenen, maar wel geheel in stijl in m’n stinkende thermoshirt, fleecetrui en met die veel te warme skibroek. Mijn vrienden wilden die Petra die ze kenden vanuit onze studententijd graag weer even terughalen en waren blij dat ik eindelijk weer eens meedronk. Ongetraind op dit gebied wordt ik nog tseeds goedkoop zat en na 2 glühwein stond ik op de barkrukken mee dansen en te zingen met de Nederlandstalige en Duitse après-ski muziek. Mijn vrienden hebben me altijd gesteund in mijn sportambitie en mijn vele afwezigheid geaccepteerd, dus nu sluit ik me dankbaar bij hen aan en we zingen we uit volle borst "you never walk alone"...

Gelukkig voor mij is iedereen minder gaan drinken en is de gewoonte om na een paar uurtjes après-skiën, nog rechtop-kunnen-lopend, terug te gaan naar het appartement en gezamenlijk te koken en te eten. Tussen tien en elf mag je zonder blikken of blozen naar je nest en zit ik dus elke ochtend zonder kater bij het ontbijt en kan genieten van de verse broodjes en koffie. Klaar voor een nieuwe dag pret in de sneeuw! Op deze manier houd ik het wel een weekje vol.

Verliefd op het langlaufen, snowboarden en de après-ski enigszins geaccepteerd, kijk ik nu al uit naar volgend jaar. Een seizoen lang skivakantie in de achtertuin! Maar voor dit jaar is het genoeg met die kou, laat ‘t nu maar snel lente worden in Nederland!

Archief

Nieuws

15-09-2013 21:26

Ik wil er niets van weten, dat de zomer op z'n eind loopt! Ik wil nog uren, nee dagen door Zwitserse heuvels en bergen fietsen, op terrasjes neerstrijken en koude colaatjes drinken. Ik wil nog geen afscheid nemen van die heerlijk verwarmende gele bol aan een strak blauwe hemel, die mijn zonnecellen oplaadt, mijn lichaam vitamine D aan laat maken en dat mooie bruine kleurtje achterlaat....

Lees verder ...

28-05-2013 19:44

... en na 3,5 week integreren in het Zwitserse leven had ik het ook nog niet verwacht, maar toch, aan het einde van 'n 2-daags mini-werkbezoekje in NL, overkomt me zo'n soort gevoel ineens.

Lees verder ...

23-04-2013 22:28

Nog maar één weekje en dan gaan we echt vertrekken! Nog zeven nachtjes woelen in ons vertouwde bedje, zes lange dagen, vijf keer thuis eten, ’n keer of vier naar de vertrouwde AH op de hoek, drie dagen werken, minimaal twee keer borrelen met vrienden of collega’s en één keer naar de gemeente om ons uit te schrijven...

Lees verder ...