• Giro Donne 2011

    Giro Donne 2011

  • #Zwitserlevengevoel

    #Zwitserlevengevoel

Ik heb eigenlijk nooit last van heimwee gehad...

... en na 3,5 week integreren in het Zwitserse leven had ik het ook nog niet verwacht, maar toch, aan het einde van 'n 2-daags mini-werkbezoekje in NL, overkomt me zo'n soort gevoel ineens. 

Het begint allemaal nog vlekkeloos, want Swiss air heeft de heenreis comfortabel gemaakt. Ik krijg zelfs 'n drankje, 'n broodje en 'n chocolaatje aangeboden tijdens mijn 75 min. durende vlucht. Iets wat ik totaal ontwent ben na al mijn Ryanair vluchten tijdens mijn luxueuze wielerprofleventje ;-) Maar eenmaal op NLse bodem, sta ik echter meteen weer met beide benen op de grond: de NS verwelkomt me met het bericht dat de trein niet verder rijdt dan Utrecht. Of ik maar even om wil reizen via Den Haag...

Ik logeer bij m'n moeder. Iets wat ik eigenlijk al zeker 12 jaar niet meer gedaan heb. Oude herinneringen komen boven en tegen beter weten in, hoop ik eventjes m'n oude tienerkamer terug te vinden. De volgende ochtend volgt een vertrouwde werkdag in m'n voormalig lab en blijkt maarw eer dat ik daar nog niet zo lang weg ben. 's Avonds komen ook mijn broer, schoonzus en kleine neefje eten en beleef ik een heerlijk momentje familie gezelligheid in t ouderlijk huis. Bijna krijg ik heimwee naar de tijd dat m'n broer en ik nog thuis woonden, al besef ik me gelijk dat ik toen juist niet wachten kon verlost te zijn van ouderlijke macht en broederlijke bemoeizucht ;-) Maar met zo'n snel opgroeiende kleine en zeker nu we zover uit elkaar wonen, is zo'n avondje me heel veel waard.

Ons eigen huis sla ik over dit bezoekje, want de klok verteld me dat er geen tijd is voor een gevoelsmatig verplichte check-up van ons voormalig thuis. Net op tijd zit ik weer in de trein richting Schiphol. Anderhalf uur lang staar ik naar buiten. Als we parallel aan de A2 door het land van Maas en Waal rijden, zie ik dat het huis met het groene dak er nog steeds staat. Weemoedig kijk ik naar het herkenningspunt bij de afslag naar m'n geboortedorp. Nog meer herinneringen komen boven uit de tijd dat ik nog (écht) klein was. Lekker spelen in onze gigantische achtertuin... wat 'n leven had ik als kind!

Ik staar weer naar buiten en traag trekt het vlakke landschap aan me voorbij. Geboren en getogen in dit vlakke kikkerlandje. Wat zoek ik eigenlijk in dat verre Zwitersland? Ik voel m'n ogen prikken. Het is waar, ik moet het toegeven: in Zwitserland is sinds 'n week of twee het hooikoortsseizoen ook van start... maar toch lijk ik er in de frisse berglucht (wellicht enkel mentaal) minder last van te hebben?!

De NS brengt me dit keer met maar 'n kleine vertraging terug op Schiphol.  Daar stuur ik Jasper nog even een berichtje of hij m'n fiets vast klaar zet voor n bergachtig avondritje in de onze nieuwe achtertuin. Ja, ik denk dat ik toch heimwee begin te krijgen... Snel ga ik aan boord bij m'n nieuwe Swiss vrienden. Gelukkig ben ik over dik 2 uurtjes thuis!

Archief

Nieuws

15-09-2013 21:26

Ik wil er niets van weten, dat de zomer op z'n eind loopt! Ik wil nog uren, nee dagen door Zwitserse heuvels en bergen fietsen, op terrasjes neerstrijken en koude colaatjes drinken. Ik wil nog geen afscheid nemen van die heerlijk verwarmende gele bol aan een strak blauwe hemel, die mijn zonnecellen oplaadt, mijn lichaam vitamine D aan laat maken en dat mooie bruine kleurtje achterlaat....

Lees verder ...

28-05-2013 19:44

... en na 3,5 week integreren in het Zwitserse leven had ik het ook nog niet verwacht, maar toch, aan het einde van 'n 2-daags mini-werkbezoekje in NL, overkomt me zo'n soort gevoel ineens.

Lees verder ...

23-04-2013 22:28

Nog maar één weekje en dan gaan we echt vertrekken! Nog zeven nachtjes woelen in ons vertouwde bedje, zes lange dagen, vijf keer thuis eten, ’n keer of vier naar de vertrouwde AH op de hoek, drie dagen werken, minimaal twee keer borrelen met vrienden of collega’s en één keer naar de gemeente om ons uit te schrijven...

Lees verder ...