• Giro Donne 2011

    Giro Donne 2011

  • #Zwitserlevengevoel

    #Zwitserlevengevoel

Geen Septemberitis, dus dan maar gehersenspoeld de winter tegemoet

Ik wil er niets van weten, dat de zomer op z'n eind loopt! Ik wil nog uren, nee dagen door Zwitserse heuvels en bergen fietsen, op terrasjes neerstrijken en koude colaatjes drinken. Ik wil nog geen afscheid nemen van die heerlijk verwarmende gele bol aan een strak blauwe hemel, die mijn zonnecellen oplaadt, mijn lichaam vitamine D aan laat maken en dat mooie bruine kleurtje achterlaat....

Duidelijk geen last van septemberitis zou je kunnen zeggen. Want volgens het woordenboek der wielerjargon vertoon je, leidende aan septemberitis, symptomen van sterk verminderde trainingslust en een significante daling in koersgoesting aan het einde van het seizoen. Maar zonder koersen en verplichte trainingen heb ik daar duidelijk geen last van. Echter bij gebrek aan het verlangen naar een welverdiende rustperiode ben ik nu enkel bang voor een heuse herfstdepressie. Ik ben namelijk wel gevoelig voor gebrek aan zonlicht en kijk met angst vooruit naar de deprimerende tijd die voor ons ligt. De periode dat het dag voor dag vroeger donker en later licht wordt, het vies nat en akelig koud wordt en ik elke ochtend steeds moeilijker uit mijn arme bedje kom. De ernstig droevige berichten uit Nederland dat de pepernoten al in de winkel liggen, maken het er niet beter op. Erger nog, de standaard sociale praatjes gaan niet langer over zon, zee en strand, maar over regen, kou, mist en hoe-ontzttend-lang-vorige-winter-wel-niet-was. 

Wellicht is het in mijn voordeel dat de omslag hier veel sneller gaat. Wie weet slaan we de herfst gewoon over? Ondanks dat het hier dik een week geleden nog 30 graden was, ben ik de daarop volgende week elke dag met verkleumde vingers op m'n werk aangekomen en moet zelfs bekennen dat ik afgelopen vrijdag al gezwicht ben voor m'n handschoenen! Ik word wel een beetje bang al ik me realiseer dat ik hier de eerste dagen in mei ook nog handschoenen droeg... Het wordt een hele lange winter. En die staat nu al voor de deur. Hellup.

Ik kan er dus niet meer omheen en doe mijn uiterste best om de naderende lange winter dan maar te omarmen. Wie weet lukt het om me om mezelf zo te hersenspoelen dat ik -die kou met elke cel in haar lichaam haat!- straks nog reikhalsend naar die witte sneeuw gaat uitkijken?

Ik doe dus zogezegd mijn uiterste best: Ik heb online een skibroek en -jas gekocht en mezelf getrakteerd op nog een extra dikke warme fleece. Ik heb me aangemeld bij het sportcentrum van de universiteit die ski- snowboard- en langlauf-lessen verzorgen en weet inmiddels de dichtsbijzijnde skigebieden blindelings op de kaart aan te wijzen. De verwachte seizoensopeningsweekenden staan rood-omcirkeld in de agenda (als dat in outlook mogelijk zou zijn...) en de buienradar wordt niet langer geraadpleegd om de hoeveelheid vloeibare neerslag te voorspellen.

Het lijkt waarempel te lukken... 

MeteoSwiss verteld ons dat de “schneefallgrenze” weer een paar honderd meter gedaald is en een onbekende nervositeit bekruipt me. Nauwlettend houd ik vanuit onze huiskamer de bergen in de gaten en registreer nauwkeurig de uitbreiding van de witte toppen in de verte. Laat het maar snel nog een extra dozijn graden afkoelen, zodat de regen alleen als vlokjes naar beneden komt. Laat het maar donker en kneuterig worden, zodat ik de haardvuurtjes kan horen knetteren en de kerstlampjes overal zien branden. Ja, ik ben angstig voor de kou en het gemis aan daglicht, maar met de ingezette mentale preparatie kan ik eigenlijk niet wachten tot er een dik pak sneeuw ligt!

Archief

Nieuws

15-09-2013 21:26

Ik wil er niets van weten, dat de zomer op z'n eind loopt! Ik wil nog uren, nee dagen door Zwitserse heuvels en bergen fietsen, op terrasjes neerstrijken en koude colaatjes drinken. Ik wil nog geen afscheid nemen van die heerlijk verwarmende gele bol aan een strak blauwe hemel, die mijn zonnecellen oplaadt, mijn lichaam vitamine D aan laat maken en dat mooie bruine kleurtje achterlaat....

Lees verder ...

28-05-2013 19:44

... en na 3,5 week integreren in het Zwitserse leven had ik het ook nog niet verwacht, maar toch, aan het einde van 'n 2-daags mini-werkbezoekje in NL, overkomt me zo'n soort gevoel ineens.

Lees verder ...

23-04-2013 22:28

Nog maar één weekje en dan gaan we echt vertrekken! Nog zeven nachtjes woelen in ons vertouwde bedje, zes lange dagen, vijf keer thuis eten, ’n keer of vier naar de vertrouwde AH op de hoek, drie dagen werken, minimaal twee keer borrelen met vrienden of collega’s en één keer naar de gemeente om ons uit te schrijven...

Lees verder ...